Pobyt w uzdrowisku umożliwia miłe spędzanie czasu turystom oraz dorosłym i małym kuracjuszom. Dla dzieci organizowane są liczne imprezy rozrywkowe. Atrakcją sportowo-rekreacyjną w okresie letnim jest pięknie położony basen kąpielowy. W jego sąsiedztwie znajdują się korty tenisowe, boisko do siatkówki i dobrze wyposażone place zabaw dla dzieci w parku zdrojowym. W okresie zimowym na niezalesionych stokach i leśnych polanach uprawiać można narciarstwo. Znajduje się tu wyciąg narciarski ze sztucznie zaśnieżanym stokiem. Długość trasy równa jest 400 m przy różnicy poziomów 70 m. Urozmaicony teren wokół Zdroju pozwala na uprawianie górskiej turystyki pieszej i rowerowej. Często organizowane są zawody rowerowe, biegi uliczne dla dzieci i dorosłych.

Wycieczka po Rymanowie Zdroju.

Rozpoczynamy obok Pijalni wód mineralnych. Pierwsza Pijalnia urządzona została w 1881 r., odkryto tu źródła mineralne w 1876 roku. Po powodzi wzniesiono nową pijalnię z drewna o czterech krytych podziemiach. Budynek, który przetrwał I i II Wojnę Światową zaprojektował architekt Wdawiszewski z Sanoka. Idąc na północ dochodzimy do szpitala “Eskulap”. Pierwsze “łazienki” powstały w tym miejscu w drugiej połowie lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Po rozbudowie obiekt oddano ponownie do eksploatacji w 1966 r. jako Szpital Uzdrowiskowy Nr 1 “Eskulap” dla dorosłych o 170 łóżkach. Idąc dalej dochodzimy do “Zielonego Domku”. W 1881 r. wybudowano w tym miejscu obiekt pełniący funkcję karczmy i willi dla gości. Obecnie znajduje się w nim bar-kawiarnia oraz kino. Przechodzimy przez most na Taborze i zatrzymujemy się obok “Białego Orła”. Kolejny przystanek to Szpital Uzdrowiskowy “Gozdawa”. Od szpitala udajemy się ścieżką na południowy-zachód i po około 300 m dochodzimy do dużego zbiornika wodnego. Schodzimy ścieżką w kierunku wschodnim i po kilkudziesięciu metrach zatrzymujemy przy okazałej figurze Chrystusa z krzyżem. Od figury Chrystusa leśna ścieżka sprowadza nas na południe do osiedla Słoneczny Stok. Stąd idziemy pod pensjonat “Opatrzność”, wzniesiony 1881 r. Na północ od “Opatrzności” leży sanatorium “Gołąbek”, w którym mieszkali Potoccy w czasie ostatniej wojny. Przechodzimy obok kościoła zbudowanego w 1926 r., następnie przez osiedle Słoneczny Stok w kierunku “Stomilu”. Z tarasu sanatoryjnego roztacza się ładna panorama na cała południową część uzdrowiska i wznoszące się pod nim wzgórza Zamczysk, Żabiej i Działu. Kolejny przystanek na naszej trasie wyznacza połączenie dróg z Deszna i Wołtuszowej. W pobliżu, gdzie obecnie znajduje się muszla koncertowa, do końca II Wojny Światowej stał Dom Zdrojowy. Ulicą Potockich, obok sanatorium “Krystyna”, podchodzimy na zachód pod Dom Wczasów Dziecięcych. Willa “Krystyna” powstała w 1912 r. Budynek wraz z dwoma nieistniejącymi już dziś obiektami tworzył przed ostatnią wojną tzw. “Kolonię Lwowską”. Z inicjatywą zorganizowania koloni leczniczych dla biednych dzieci ze Lwowa wystąpił w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku dr Józef Żuliński, znany lekarz lwowski. Wracamy do drogi z Wołtuszowej i skręcamy w prawo. Po kilku-dziesięciu metrach po lewej stronie drogi pomnik Stanisława Wyspiańskiego, nieopodal sanatorium “Leliwa”. Autor “Wesela” gościł w Zdroju dwukrotnie. Latem 1901 r. napisał wiersz “Hej las rymanowski za mgłą...”. W 1903 r. podczas drugiego pobytu w uzdrowisku poeta mieszkał w “Leliwie”, w małym pokoiku, na którego ścianie namalował piękne słoneczniki. Zamalowano je w trakcie I Wojny Światowej, kiedy w budynku zorganizowano szpital dla żołnierzy rosyjskich. Idąc dalej widzimy na prawo sanatorium “Maria”. Idziemy drogą w głąb doliny, do siedziby Leśnictwa Rymanów Zdrój. Przed Leśnictwem do 1955 r. działał tu duży tartak zwany “Międzylasy”. Kilkanaście metrów dalej droga asfaltowa przechodzi w drogę polną. W prawo przed stawem odgałęzia się tzw. Mylna Ścieżka do Wołtuszowej (do cerkwiska). Po około 200 m dochodzimy do rozwidlenia dróg: w prawo możemy dojść do Wołtuszowej (za znakami czerwonymi) i na Wilczą Polanę. Po wschodniej stronie rozstaju dróg, w młodych zaroślach można odszukać ślady dawnego kąpieliska w postaci wyraźnych wałów ziemnych. Jego budowę rozpoczęto wiosną 1939 r. Ostatnim przystankiem naszej trasy jest polana Horodziska. Jej nazwa wskazuje, że znajdował się tu kiedyś gród. Stare dokumenty wymieniają gród w Wołtuszowej, być może istniał on właśnie na Horodziskach.

Wycieczki po okolicznych wzgórzach

• Rymanów Zdrój - Stoki Mogiły - Talerze - Kościółek św. Krzyża w Klimkówce.

Wycieczka umożliwia poznanie ciekawego kościółka w dolinie potoku Świętokrzyskiego. Łatwa pod względem orientacyjnym i atrakcyjna krajobrazowo. Początek na tzw. Karczmisku, do którego dochodzimy od kościoła parafialnego w Rymanowie Zdroju (2,3 km) lub od sanatorium "Gozdawa" (1,6 km) w kierunku przeciwnym. (0 km - 0 godz.) Karczmisko. Po południowej stronie miejsca, gdzie stała karczma odgałęzia się w lewo (na północ) droga leśna, która łagodnie sprowadza nas na brzeg rozległej polany (0,3 km - 0,1 godz.). Polana Talerze. Nazwa pochodzi ponoć od kształtu. W zachodniej części polana rozcięta jest wąskim pasmem lasu na dwie mniejsze, okrągłe części, przypominające dwa talerze. Z górnego krańca polany ładny widok na rozległą kopułę Suchej Góry (611 m) i Piekliska (475 m) z dwoma zbiornikami wody pod szczytem. Droga wzdłuż lasu (na północny zachód) sprowadza nas w koryto potoku Świętokrzyskiego (0,7 km - 0,25 godz.). Przechodzimy na lewy brzeg, gdzie biegnie szeroka droga polna. Nią dalej w prawo (na północ) w kierunku widocznego z daleka kościółka. (1,1 km - 0,45 godz.) kaplica p. w. Św. Krzyża postawiona wg podania w miejscu, gdzie tutejszy włościanin wyorał figurę Chrystusa Ukrzyżowanego. Jak mówi dokument z 1639 r. już w owym czasie było to miejsce odpustowe. Drewniana świątynia liczyła sobie 290 lat. Obecny obiekt pochodzi z 1868 roku. Po południowej stronie kaplicy zwraca uwagę kamienna figura. Pod nią jest dobrze widoczne miejsce po źródle. Od kamiennej figury kierujemy się na wschód, przechodzimy przez kładkę na potoku Świętokrzyskim i podchodzimy do widocznej kamiennej studni z cudowną wodą. Od kościółka ok. 150 m. Dalej polną droga w kierunku wschodnim, do brzegu lasu (1,5 km - 1,1 godz.). Roztacza się stąd ładny widok na Klimkówkę i Rymanów, którego zabudowania widoczne są nad pobliskim lasem Burdyńce. Skręcamy na południowy wschód i niemal poziomo dochodzimy do małej ambony myśliwskiej. Od ambony udajemy się na południe (w kierunku widocznego szczytu Mogiły) i poprzez łąki dochodzimy do wyciągu narciarskiego (2,5 km - 1,3 godz.). Schodzimy do Rymanowa Zdroju koło sanatorium "Gozdawa" (3,6 km - 1,55 godz.).

• Rymanów Zdrój - Sucha Góra (611 m) - Kopa (640 m) - Rymanów Zdrój.

Trasa dla grup starszych i zaawansowanych w wycieczkach turystycznych. Łatwa pod względem orientacyjnym, znaczne różnice wysokości. Początkowo wiedzie za znakami czerwonymi w stronę Iwonicza Zdroju, a od głównego grzbietu Suchej Góry bez znaków. (0 km - 0 godz.) Kopalnia Ropy naftowej w Klimkówce. Nieco powyżej dawnego budynku przepompowni znaki czerwone opuszczają szeroką drogę trawersującą zachodnie stoki Mogiły i ostro skręcają na południowy zachód. Wyraźna ścieżka sprowadza w koryto potoku Świętokrzyskiego (0,4 km - 0,1 godz.). Przechodzimy na lewy brzeg potoku i po krótkim, stromym podejściu osiągamy szeroką, leśną drogę jezdną. Podchodzimy nią, cały czas za znakami czerwonymi (1,1 km - 0,4 h) na główny grzbiet Suchej Góry, z zarastającą polaną. Zostawiamy tutaj szlak znakowy, który biegnie utwardzoną droga na zachód do Iwonicza Zdroju. Chcąc wyjść na kulminację Suchej Góry (611 m) należy skręcić w leśna drogę wiodącą z polany na prawo (na północ). Po przejściu ok. 150 m w najwyższym punkcie drogi opuszczamy ją i podchodzimy na zachód bez ścieżki do najwyższego punktu z pustym betonowym zbiornikiem (od polany ok. 400 m - 0,20 godz.). Powrót do znaków czerwonych tą samą drogą (ok.1,5 godz.) Z polany udajemy się na południe bez znaków szeroką drogą leśną, która sprowadza nas na dość głębokie siodło (530 m) oddzielające Suchą Górę od Kopy. (2,1 km - 1,1 godz.) siodło 530 m południo-wa granica lasu pokrywającego Suchą Górę. Na przełączce zniszczona ambona leśna. Na północny wschód odgałęzia się mało uczęszczana droga do szlaku czerwonego. Z siodła idziemy dalej na południe wyraźną drogą wśród łąk, w kierunku widocznego głównego grzbietu Kopy - Przymiarek (628 m). Cały grzbiet odsłania interesujący widok na Beskid Niski, Bieszczady i Pogórze, a przy dobrej pogodzie również Tatry. Wracamy do Rymanowa Zdroju przez Deszno.

Dalsze wycieczki piesze z Rymanowa Zdroju

Przez Rymanów Zdrój przebiega główny szlak karpacki (kolor czerwony) z Beskidu Zachodniego w Bieszczady. Można nim wędrować w kierunku wschodnim przez nieistniejącą dziś wieś Wołtuszową, Wisłoczek, Tarnawkę, Puławy, pasma Bukowicy i Kamienną do Komańczy, dalej w wysokie Bieszczady. Na zachód szlak prowadzi przez Iwonicz Zdrój, Lubatową, Górę Cergową, Kąty, Bartne, Mańczową do Krynicy i dalej w Beskidy Zachodnie. Wycieczki szlakiem czerwonym:

• Rymanów Zdrój - Puławy - Bukowica - Komańcza. Wycieczka dwudniowa.
• Rymanów Zdrój - Iwonicz Zdrój - Lubatowa - Cergowa - Dukla. Wycieczka całodniowa - powrót autobusem.

ŚCIEŻKA ZDROWIA